Όπως λέγαμε στο προηγούμενο πoστ, το βράδυ εκείνης της μοιραίας Παρασκευής του αποτυχημένου (;) παξικοπήματος της γείτονος -τις συνέπειες του οποίου δεν μπορούμε ακόμα να συλλάβουμε- είμασταν μαζί με την Μ., τη συμπαθή φίλη μου, στο σπίτι μου όπου και της παρέδιδα αναγκαστικά μαθήματα κρεμοφτιαχτικής.
Εφόσον ο πρώτος στόχος, η παρασκευή ενυδατικής κρέμας βασισμένη στην “παιδική συνταγή της επιτυχίας” είχε στεφθεί με απόλυτο σουξέ, βάλαμε πλώρη νυχτιάτικα για το “παιδικό body butter” το οποίο κατά την ελαφρώς εμμονική φίλη μου έπρεπε να γίνει με ένα βούτυρο και ίσως-ίσως και λίγο κερί: “Nα, κάτι απλό που θα το έχω μαζί μου παντού στη Φολέγανδρο”. Και φυσικά, το βούτυρο έπρεπε να ήταν το αγαπητό μας karité.





