πορτοκαλί, χρυσό, βερικοκί (μαρμελάδα βερίκοκο)

Καλοκαίρι. Χρυσό, πορτοκαλί, φωτεινό και μονίμως αλλού, όπως όλα τα πράγματα που αγαπάμε. Και αβάσταχτα εφήμερο. Όπως τα μαγιάτικα τριαντάφυλλα.

la vie en rose..ou presque (μαρμελάδα φράουλα)

Τελικά έχουν δίκιο. Όταν τα πράγματα είναι εκτός ελέγχου, όταν σε υπερβαίνουν, μη κάνεις τίποτα. Κάθησε και απόλαυσέ το.

Dulce Pontes, Canção Do Mar

θα πάρετε ένα περγαμόντο;

Σε πολύ ευφρόσυνη διάθεση βρίσκομαι τελευταία.
Σίγουρα αυτή οφείλεται, εκτός από το ελαφρύ ~σχεδόν ελαφρολαϊκό~ πρόγραμμα των ημερών, και στις αγαστές σχέσεις που χαρακτηρίζουν το επαγγελματικό μου περιβάλλον . Η αγαπησιάρικη αυτή ατμόσφαιρα είναι φυσικό να μου προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα λατρείας και λατρείας για πρόσωπα και καταστάσεις.

Εσείς περγαμόντο θα πάρετε;

A propos, το περγαμόντο δεν το έφτιαξα εγώ αλλά η mamman, η οποία εσχάτως μου δήλωσε πως θέλει να κάνει καριέρα στο blogging.

Γάλα αμυγδάλου, ελιξίριο υγείας & ομορφιάς

Η αμυγδαλιά, μύθοι & ελιξίρια

Προάγγελος της άνοιξης, σύμβολο της ελπίδας, της καλής τύχης και της μακροημέρευσης, το θαυμαστό δένδρο της γης Χαναάν, καλλιεργείται στις Μεσογειακές χώρες εδώ και 5.000 χρόνια.

Vincent van Gogh, Almond Blossom, Saint-Rémy~1889, Oil on Canvas,
Van Gogh Museum, Amsterdam.

Prunus Amygdalus var. dulcis, Rosaceae

Η αμυγδαλιά, εγγενής της Μέσης Ανατολής καλλιεργήθηκε και εξαπλώθηκε ήδη από την αρχαιότητα στις πέριξ της Μεσογείου περιοχές. Στην αρχαία Ελλάδα, τα αμύγδαλα αποτελούσαν βασικό στοιχείο της καθημερινής διατροφής και κυριαρχούν στα παραδοσιακά και δη στα γαμήλια γλυκίσματα μέχρι τις μέρες μας. Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση η καλλιέργεια του δένδρου επεκτείνεται στην κεντρική Ευρώπη και την Ιβηρική ενώ το 16ο αιώνα φραγκισκανοί μοναχοί τη διαδίδουν στη νέα ήπειρο.

Το Πήλιο, τα κάστανα, το πορτοκαλί & ένα χρυσό ηδύποτο

Τον περασμένο Νοέμβριο (it’s never too late to post a post:), κι έπειτα από αρκετό καιρό στέρησης, γύρισα επιτέλους στον τόπο αυτό της γοητείας και συνάντησα ξανά τα πλάσματα που αγαπώ και με αγαπάνε..πόσο μου έλειψαν!

Μια και δεν είχα δει άλλη φορά το Πήλιο τέτοια εποχή, φανταζόμουν τρελά παιχνίδια ανάμεσα στη χλωροφύλλη και τα καροτένια, είχα στο μυαλό συγκεκριμένες εικόνες..

Gustav Κlimt, Tannenwald I, 1901, Galerie Würthle, Wien.

Gustav Κlimt, Birkenwald, 1903, Private collection.

ζελέ ρόδι και τριαντάφυλλο

Eν τω μεταξύ, μου περίσσεψαν και κάποια ρόδια ..

Τι να σας κάνω χρυσά μου; Λικέρ γίνατε, serum γίνατε, τι άλλο μένει; Τα κοίταζα, με κοίταζαν, στο τέλος αποφάσισα.

Λικέρ ρόδι

Αφού ομορφύναμε με το pomegranate serum, περνάμε στο πόσιμο ελιξίριο: λικέρ από ρόδι. Πριν καταλήξω σε αυτή τη συνταγή, διάβασα ένα σωρό άλλες, έψαξα στο δίκτυο, το σκέφτηκα το ξανασκέφτηκα και κατέληξα στην παλιά καλή εκδοχή: θα φτιάξω το ρόδινο λικέρ έτσι όπως έφτιαχνε το λικέρ βύσσινο η γιαγιά μου ή περίπου...

Το Πήλιο, το βάλσαμο, ο σαμπούκος & τα βατόμουρα

Όσες φορές και να πάω στο Πήλιο, αυτό το ξάφνιασμα του ματιού δεν παύει. Χάνομαι σε ένα όργιο χρωμάτων και εναλλαγών.

Η σχεδόν σκανδαλώδης φύση..

Το ασυνήθιστο μπλε του Αιγαίου..

Οι αμέτρητες κρήνες που ξεφυτρώνουν και μέσα από δέντρα.

sorbet λεμόνι

Λάβετε  μουσική σύνθεση που αν την έχεις δει live αξίζει όσο κι ένα άρωμα, notte di lucce, nights in white satin, in italiano.

Συνοδέψτε τη με sorbet λεμόνι.

Η τζιτζιμπίρα κι εγώ

Όλα άρχισαν το καυτό καλοκαίρι. Παξοί. Ώρα 12η μεσημβρινή. Ο ήλιος καυτός και παρέα με την υγρασία η ζέστη σκοτώνει. Εφορμώ στο κοντινότερο σουπερμάρκετ, τρέχω στα παγωμένα αναψυκτικά, απλώνω το χέρι, βουτάω 2 ice-tea και κάνω το μοιραίο λάθος. Το μάτι μου πέφτει σε κουτάκι αναψυκτικού που γράφει Ginger beer, αγγλικής προελεύσεως. Το παίρνω. Δυστυχώς. Το δοκιμάζω, δε μου αρέσει, too sweet....Το δοκιμάζει κι ο έτερος Καππαδόκης. Αισθάνεται! Από τότε άδειαζε καθημερινά το ράφι κουβαλώντας αγγλικές και αυστραλιανές (!) Ginger beers. Τον πήρανε χαμπάρι στο σούπερ μάρκετ και του είπανε: Γιατί δεν αγοράζεις κερκυραϊκή τζιτζιμπύρα, είναι η καλύτερη, καν’το για την πατρίδα..

Στο γυρισμό, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου αναπαύονταν άπειρες τζιτζιμπύρες κι εγώ τις πρόσεχα. Για την πατρίδα..

Αφού τελείωσε το στοκ, έρχεται ένα Σάββατο ο Καππαδόκης κι αφήνει θριαμβευτικά στο τραπέζι μια σακούλα. Κοιτάω, τι να δω: 1 κιλό τζίντζερ! Για να φτιάξουμε τζιτζιμπύρα, μου λέει ντροπαλά.

Sorbet au champagne

Sorbet au champagne και  tango_flamenco γιατί τα ζόρια (όπως και η φτώχεια) θέλουν καλοπέραση και γιατί  λέω να ξεχάσω τα κέικ και να πάρω εργολαβία τα σορμπέ.

Το συγκεκριμένο, ακούγεται πολυτελές αλλά δεν είναι αναγκαστικά ακριβό εφόσον η σαμπάνια μπορεί να αντικατασταθεί από ένα αφρώδες κρασί. Το σίγουρο είναι ότι ανεβάζει τη διάθεση..

μπισκότα καρύδας

To σήριαλ καρύδα συνεχίζεται με μπισκότα. Κάτι έπρεπε να γίνει με τα απομεινάρια του scrub!

λικέρ καρύδα

Εδώ και καιρό ήθελα να φτιάξω λικέρ με καρύδα, κάτι που να φέρνει στη γνωστή Batida. Μη ξέροντας τον τρόπο, αγόρασα καρύδα σε όλες τις ... μορφές (φρέσκια, τριμμένη, γάλα καρύδας) και voila τα αποτελέσματα του πειράματος.

sorbet mango

παγωτό βανίλια

sorbet καρπούζι

Το σήριαλ "sorbet" συνεχίζεται, σειρά έχει το καρπούζι..

Μίνθη, μια άτυχη νύμφη (φυσική οδοντόκρεμα & διάλυμα)

Καθώς μια μέρα η Περσεφόνη περπατούσε αμέριμνη στις όχθες του Αχέροντα, συνέλαβε το σύζυγό της Πλούτωνα, να αγκαλιάζει μια νεαρή όμορφη νύμφη, τη Μίνθη. Κατά το μύθο, η Μίνθη ήταν εξαιρετικά όμορφη μεν αλλά επηρμένη δε. Όχι μόνο υπέκυψε άμεσα στις πικάντικες προτάσεις του Πλούτωνα αλλά δήλωσε αλαζονικά ότι είναι ωραιότερη από την Περσεφόνη η οποία εξοργισμένη προσέτρεξε στη μητέρα της τη Δήμητρα. Η Δήμητρα τότε μεταμόρφωσε την ωραία πλην ανόητη νύμφη σε ένα ταπεινό βότανο με μικρά μοβ άνθη, έτσι ώστε να περνάει απαρατήρητη από όλους. Ο Πλούτωνας όμως τη λυπήθηκε και της χάρισε μοναδική ευωδιά, προσφέροντάς της με αυτό τον τρόπο την αθανασία...

λικέρ μέντας

- 3 κούπες φρέσκα φύλλα μέντας
- 750 ml βότκα
- 2 κομμάτια αστεροειδή γλυκάνισο
- 3 δάκρυα μαστίχας
- 1 ½ - 2 κούπες ζάχαρη

- Σε ένα φαρδύ γυάλινο βάζο τοποθετούμε τη μέντα, το γλυκάνισο, τη μαστίχα και τη ζάχαρη. Το κλείνουμε και το αφήνουμε στον ήλιο για 20 μέρες ανακινώντας τακτικά.

- Προσθέτουμε τη βότκα και το αφήνουμε πάλι στον ήλιο για 1 μήνα.

- Σουρώνουμε το λικέρ και το βάζουμε σε διακοσμητικά μπουκάλια, ωραίο δώρο! Το λικέρ το διατηρούμε σε μέρος δροσερό.

Σε κρυστάλλινο ποτήρι, απολαμβάνουμε το λικέρ μέντας με θρυμματισμένο πάγο, ακούγοντας, δεν ξέρω γιατί, nah neh nah από τους vaya con dios...

σύκα μεθυσμένα...

κατ'εξαίρεση, συνταγή προς βρώση και απόλαυση...

Υπάρχουν μέρη, η Ερμούπολη, η Σίκινος, η Αμοργός, που όταν πηγαίνω νοιώθω ότι έφτασα επιτέλους στο σπίτι μου...
Το Πήλιο, χωρίς να μου δίνει αυτή την αίσθηση, είναι ένας τόπος που όσες φορές κι αν πάω με ξαφνιάζει με το σπάταλο πλούτο της φύσης του. Το Αιγαίο στο πιάτο, μια βλάστηση που ζαλίζει, μαρμάρινες κρήνες, πέτρινες πλατείες. Ζηλεύω τις καμέλιες που γίνονται δέντρα, με το ζόρι κρατιέμαι να μην κλέψω μήλα, χαζεύω τα βαζάκια με μαρμελάδα μύρτιλλο ή γλυκό σαμπούκο (ναι, ναι, το βότανο)!
Και τι να προσφέρω στους φίλους γυρνώντας από ένα τέτοιο μέρος; Μα...σύκα μεθυσμένα, μια συνταγή που μου έδωσε η κυρία Φιλίτσα από τον Άγιο Δημήτριο. Τη φτιάξαμε και μαζί και είχε την καλοσύνη να με αφήσει να κάνω παρεμβάσεις. Χαρτί και μολύβι λοιπόν....