ω~night repair serum

Κάποιες μέρες πριν, και έχοντας την υπόξινη διάθεση των ανθρώπων που δεν επιλέγουν οι ίδιοι τον προορισμό τους, προσπαθούσα να συμφιλιωθώ με το άβολο κάθισμα.
“Γιατί αυτή η γκρίζα πόλη και όχι η Κούβα;” αναρωτήθηκα. Και επειδή η προφανής απάντηση δε με βόλευε καθόλου, αποφάσισα χωρίς ενθουσιασμό να γίνω προσωρινά λαθραναγνώστης.

Η διπλανή κυρία, ενδεδυμένη με κλασσική γιάπικη στολή, άνοιξε το γιάπικο φάκελό της και με μια άνετη γιάπικη κίνηση έβγαλε ένα γυναικείο περιοδικό μόδας. Ας το καλό. Και κουνέλι να είχε βγάλει, δε θα με ξένιζε τόσο. Εφόσον δεν έβγαλε netbook, το λιγότερο που όφειλε να επιδείξει ήταν κάτι από τον οικονομικό τύπο, σκέφτηκα καθώς ξεφύλλιζα το πορτοκαλί ένθετο της Καθημερινής και χωρίς να μου διαφύγει η ξαφνιασμένη περιπλάνηση της κυρίας στο ξεβαμμένο μου τζιν.

Αφού ανέλυσα για περίπου ένα πεντάλεπτο την παγίδα των στερεότυπων, άρχισα να ρίχνω βαριεστημένες ματιές στο περιοδικό της κυρίας. Σκάλωσα στη διαφήμιση του “Αdvanced night repair” της Estée. Να κάτι ενδιαφέρον: άραγε ποια να είναι η κατάλληλη ελληνική μετάφραση για την ονομασία του προϊόντος;

~ αβανσέ επισκευές το απόβραδο;
~ προχωρημένο ρεκτιφιέ βραδιάτικα;

Δε βρήκα κάτι satisfying enough. Μια εβδομάδα μετά προέκυψε το ω~night repair serum.

Μάνη, με αφορμή το βάλσαμο

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

Γιάννης Ρίτσος, Ρωμιοσύνη από τα Ποιήματα B΄, Kέδρος 1961

Το Πήλιο, τα κάστανα, το πορτοκαλί & ένα χρυσό ηδύποτο

Τον περασμένο Νοέμβριο (it’s never too late to post a post:), κι έπειτα από αρκετό καιρό στέρησης, γύρισα επιτέλους στον τόπο αυτό της γοητείας και συνάντησα ξανά τα πλάσματα που αγαπώ και με αγαπάνε..πόσο μου έλειψαν!

Μια και δεν είχα δει άλλη φορά το Πήλιο τέτοια εποχή, φανταζόμουν τρελά παιχνίδια ανάμεσα στη χλωροφύλλη και τα καροτένια, είχα στο μυαλό συγκεκριμένες εικόνες..

Gustav Κlimt, Tannenwald I, 1901, Galerie Würthle, Wien.

Gustav Κlimt, Birkenwald, 1903, Private collection.

Σαπούνι γιασεμί (Το Τζάντε & τ’ αρώματα)

Όπως και στα της πολιτικής, αν κάποιος βασίζονταν στα καλοκαιρινά δελτία των 8 για να σχηματίσει άποψη για τη Ζάκυνθο, μάλλον θα κατέληγε σε λάθος συμπέρασμα. Το πιθανότερο είναι να ταύτιζε το νησί με τo εφηβικό el dorado, το Λαγανά, που -η αλήθεια είναι- δεν είναι εύκολο να τον διακρίνεις πίσω από το ροζ πλαστικό σκηνικό.

Αν πάλι θα θέλαμε οπωσδήποτε να δώσουμε έναν ορισμό στο νησί, ορίστε, διαβάστε: Τι εστί Ζάκυνθος.

Το Πήλιο, το βάλσαμο, ο σαμπούκος & τα βατόμουρα

Όσες φορές και να πάω στο Πήλιο, αυτό το ξάφνιασμα του ματιού δεν παύει. Χάνομαι σε ένα όργιο χρωμάτων και εναλλαγών.

Η σχεδόν σκανδαλώδης φύση..

Το ασυνήθιστο μπλε του Αιγαίου..

Οι αμέτρητες κρήνες που ξεφυτρώνουν και μέσα από δέντρα.

η ομορφιά θα νικήσει την ασχήμια

Έλαβα χθες μια πρόσκληση από τη Magica και την ευχαριστώ. Στην πραγματικότητα, δεν τη θεωρώ πρόσκληση για παιχνίδι. Δεν είναι παιχνίδι, αλλά ούτε αντίσταση θα την ονόμαζα, είναι βαριά έννοια. Ας πούμε ότι θεωρώ την πρόσκληση της Magica σαν πρόσκληση για μια αισθητική παρέμβαση, μια αντίδραση στο δυσώδες των ημερών.
Την αρχική ιδέα την είχε η Εαρινή Συμφωνία που λέει ότι "η ομορφιά είναι η μόνη που μπορεί να νικήσει την ασχήμια". Έτσι είναι. Κι αν η ποίηση είναι "ο τοίχος για να κρύψουμε το πρόσωπό μας" μπορεί να γίνει και ο τοίχος που μπορούμε να ακουμπήσουμε..